Ριμέικ με αδυναμίες, αλλά και «ψυχή»

 

  Ξεκίνησε να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το πολυαναμενόμενο ριμέικ της τηλεοπτικής σειράς «Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;», που κόπηκε άδοξα το μακρινό 2000. Τέσσερις γυναίκες που κακοποιούνται συστηματικά από την παιδική τους ηλικία, ενώνονται για να κόψουν το κακό από τη ρίζα του.

 Εντύπωση προκαλεί ο πόλεμος που δέχεται η ταινία από κοινό και κριτικούς. Σίγουρα δεν είναι το απαύγασμα της έβδομης τέχνης, αλλά πρόκειται για μια ταινία με την οποία ο θεατής μπορεί να γελάσει, να περάσει ένα όμορφο βράδυ, αλλά και να νιώσει τις ηρωίδες και, ταυτόχρονα, να διερωτηθεί για τη σήψη της κοινωνίας. Το σενάριο του Αλέξανδρου Ρήγα φέρνει στο φως την υποκρισία και τη διαφθορά «επιφανών» προσώπων, σατιρίζει τη νεοελληνική πραγματικότητα και συνταιριάζει την κωμωδία με το δράμα. Ένας συνδυασμός που θα κρινόταν επιτυχημένος, αν έλειπαν οι περιττές σκηνές και η ακατάσχετη βωμολοχία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας εντοπίζεται στη σκηνοθεσία και στο μοντάζ. Ταχύτατη αλλαγή σκηνών, λήψεις από πολλές και διαφορετικές γωνίες και συνεχή μπρος-πίσω στην ιστορία είναι στοιχεία που κουράζουν τους θεατές.

  Σίγουρα, όμως, ο Ρήγας κατάφερε να καθοδηγήσει σωστά τις  πρωταγωνίστριες. Η πιο επιτυχημένη προσέγγιση ήταν αυτή της Μαρίας Λεκάκη, που μπήκε στο πετσί ενός ρόλου πολύ διαφορετικού από ό, τι την έχουμε συνηθίσει. Η Βασιλική Ανδρίτσου ερμήνευσε δυναμικά και χωρίς υστερίες (επιτέλους) και η Ελένη Ουζουνίδου ισορρόπησε ανάμεσα στην κωμικότητα και στη συγκίνηση. Η Παναγιώτα Βλαντή είχε κλάση και θηλυκότητα, αλλά έπρεπε να τσαλακωθεί περισσότερο, ώστε να αποδώσει το σαρκασμό της Ντοντός. Από εκεί και πέρα, πολύ πειστικοί είναι ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Κώστας Φιλίππογλου ως προς τη σκληρότητα των ηρώων τους, με το σύνολο των β’ ρόλων, ωστόσο, να απογοητεύει. Παντελώς αχρείαστοι ο Ηλίας Γκότσης και ο Λευτέρης Ελευθερίου, υπερβολικός ο Κώστας Κόκλας, άχρωμη η Τραιάνα Ανανία και πολύ «λίγη» η Νική Λάμη για το θρυλικό ρόλο της Ντίντας. Ακόμη, φαίνεται πως η παραγωγή έκανε καλή δουλειά, μιας και βλέπουμε πανοραμικά πλάνα, απαιτητικές σκηνές, αλλά και καλαίσθητους χώρους στους οποίους εκτυλίσσεται η δράση. Δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για την παρωχημένη ενδυματολογία της ταινίας.

 Συμπερασματικά, παρά τα ατοπήματά της, είναι μια ωραία στιγμή για το εμπορικό ελληνικό σινεμά, με πολλούς φαν αυτής της ιστορίας να τη βλέπουν να αναβιώνεται και να ελπίζουν στη δίκαιη ολοκλήρωσή της στο δεύτερο μέρος.

Η γυναίκα που μαγείρεψε… τα νεύρα των θεατών

 

 Με ανυπομονησία περίμενε το κοινό της Θεσσαλονίκης – σύντομα και της Αθήνας- τη νέα κωμωδία δια χειρός Γιάννη Μπέζου «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της», ωστόσο μετά την πρεμιέρα της επικράτησε η απογοήτευση. Πρόκειται για ένα έργο που πραγματεύεται τις σχέσεις, την απιστία και την επιθυμία για εκδίκηση που γεννιέται μέσα από αυτή. Η ιστορία θίγει ανοιχτά  το θέμα της υποτίμησης και της ψυχολογικής βίας που ασκείται στις γυναίκες, δοσμένο μέσα στο πλαίσιο της κωμωδίας, και περνά το μήνυμα της ενδυνάμωσης κάθε καταπιεσμένου πλάσματος. Αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα Ντέπι Άισιτ για αυτή της την πρόθεση αλλά μέχρι εκεί. Το κείμενο είναι ανιαρό, ανέμπνευστο και παρότι κωμωδία, προκαλεί ελάχιστο γέλιο και αναλώνεται σε προβλέψιμες καταστάσεις και φτηνές βωμολοχίες. Η σκηνοθεσία του Μπέζου ανέδειξε την ευτράπελη πλευρά των χαρακτήρων και η δράση κύλησε με γρήγορες εναλλαγές σκηνών, αλλά οι πλατειασμοί του κειμένου δεν μπόρεσαν να «κουκουλωθούν». Οι ηθοποιοί έκαναν ό,τι μπορούσαν δεδομένων των συνθηκών. Η Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους είχε δυναμική παρουσία στη σκηνή, αλλά δεν έπειθε ως μοχθηρή γυναίκα με δολοφονικά ένστικτα. Ο Λαέρτης Μαλκότσης ξεδίπλωσε το κωμικό του ταλέντο και η Έλενα Χαραλαμπούδη έπαιξε με άνεση τη χαριτωμένη bimbo, αλλά κανένας τους δεν έφερε κάτι καινούργιο στα θεατρικά πεπραγμένα. Σίγουρα και οι 3 τους έχουν υπάρξει – και θα υπάρξουν-  σε δυνατότερες καλλιτεχνικές στιγμές. Αυτό που μένει περισσότερο στο μυαλό του θεατή είναι το φροντισμένο οπτικοακουστικό θέαμα της παράστασης (σκηνικό, κοστούμια, φώτα, μουσική) με την 70ς αισθητική του.

Ο μονόλογος μιας μοδίστρας

 

 

   

  Στην παράσταση «Μια ζωή: Ο μονόλογος μιας μοδίστρας» ξετυλίγεται το νήμα της ζωής της Ελένης, μιας φιγούρας της διπλανής πόρτας, η οποία ανατρέχει κάποια από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα της νεότερης Ελλάδας μέσα από τις δικές της εμπειρίες. Πρόκειται για μια γλαφυρή αφήγηση δια χειρός Πέτρου Ζούλια, ενός δημιουργού που αναμφισβήτητα ξέρει να κάνει θέατρο. Ο Ζούλιας έχει γράψει ένα μεστό και ουσιαστικό κείμενο, χωρίς υπερβολές και προσπάθειες εντυπωσιασμού, αλλά με ζωντάνια και πληθώρα συναισθημάτων. Την ίδια ώρα αναβιώνει ρεαλιστικά τραυματικές για τον ελληνισμό στιγμές μέσα από τα μάτια της ηρωίδας του και ασκεί οξύτατη κριτική σε αυτούς που πρέπει… Με τη σκηνοθεσία του δημιουργεί ένα γλυκόπικρο και νοσταλγικό κλίμα για τη ζωή της Ελένης, κάτι που ενισχύεται με το εύρημα των ρούχων που έραψε η ίδια για τα αγαπημένα της πρόσωπα. Με τη σωστή του καθοδήγηση η Νένα Μεντή ανθίζει πάνω στη σκηνή. Μου έκανε εντύπωση η αβίαστη φυσικότητα και η -καλώς εννοούμενη- λαϊκότητα στην ερμηνείας της. Δύσκολο να μη φέρει στο μυαλό του θεατή τη γιαγιά, τη θεία, τη γειτόνισσα ή τέλος πάντων μια οικεία μορφή του περιβάλλοντός του. Ακόμη, ξεχωρίζει για την αξιοπρέπεια και το δυναμισμό που δίνει στην Ελένη, αποφεύγοντας κουραστικούς μελοδραματισμούς. Κοιτά κατάματα τη ζωή και συνεχίζει να αγωνίζεται. Μέσα σε όλα αυτά, η Μεντή μας υπενθυμίζει και την κωμική της φλέβα, καυτηριάζοντας ενίοτε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.

   Η μόνη αστοχία του Ζούλια ήταν να «χρωματίσει» πολιτικά την ηρωίδα του. Ταγμένη στην Αριστερά, η Ελένη μεροληπτεί υπέρ της, ενώ θα ήταν φρονιμότερο να κρατούσε μια ουδέτερη και ίση απόσταση από τα πράγματα.

Το ατού του Porto Leone

 

  Σε κάθε τηλεοπτική σεζόν υπάρχει μια γυναικεία παρουσία που κλέβει τις εντυπώσεις. Φέτος αυτή η θέση ανήκει δικαιωματικά στη Μαρίνα Ασλάνογλου. Ύστερα από μια πολύχρονη απουσία, η ηθοποιός επέστρεψε δυναμικά τόσο τηλεοπτικά (Κάνε ότι κοιμάσαι, Ψυχοκόρες), όσο και θεατρικά (Σκηνές από ένα γάμο). Η φετινή χρονιά τη βρίσκει να πρωταγωνιστεί στο Porto Leone του Alpha και ο τρόπος παιξίματός της είναι πραγματικά υποδειγματικός. Ως Αλεξάνδρα Καπετανάκου έδωσε ένα σπαρακτικό θρήνο για το χαμό του γιου της και τότε οι θεατές κατάλαβαν ότι φέτος θα ζήσουν μεγάλες στιγμές μαζί της. Ωστόσο η Αλεξάνδρα δεν έμεινε εκεί, καθώς γέμισε με οργή και επιθυμία για να εκδικηθεί το δολοφόνο. Αυτό εκφράζεται με το δυναμισμό της, το πονηρό και σκοτεινό της βλέμμα και ενίοτε με το σαρδόνιο χαμόγελό της. Οι προθέσεις της δεν πρέπει να γίνουν αντιληπτές, οπότε καταφέρνει να κρύβεται από τους υπόλοιπους. Η Ασλάνογλου υποδύεται ένα ρόλο μέσα στο ρόλο με απόλυτη μαεστρία και εναλλάσσεται θαυμάσια από αθώα και πονεμένη σε μια αδίστακτη γυναίκα. Όλα αυτά με αβίαστο τρόπο αλλά και ψύχραιμους τόνους. Αποφεύγει πλέον τις εξάρσεις και στήνει μεθοδικά το σχέδιό της. Ακόμη, είναι εντυπωσιακή η άνεση με την οποία κινείται στη νύχτα και ο τρόπος που επιβάλλεται μέσα στο καμπαρέ, περνώντας το μήνυμα ότι οι γυναίκες μπορούν να καταφέρουν τα πάντα. Μια ηρωίδα λοιπόν με λεπτές ισορροπίες και διακυμάνσεις, που αποδίδεται επιτυχημένα χάρη στη μοναδική τεχνική της πρωταγωνίστριας.

Δυναμική επάνοδος για τη Φάλαινα

 

   Σαρώνει για 2η χρονιά-και δικαίως- το έργο του Σάμιουελ Χάντερ «Η Φάλαινα» σε απόδοση Αντώνη Γαλέου, με πλήθος θεατρόφιλων να φεύγουν από τις παραστάσεις βαθιά συγκινημένοι. Ένα σύγχρονο κοινωνικό έργο που πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, την απώλεια, τις ψυχικές ασθένειες, αλλά και το ρόλο της εκκλησίας στη ζωή των ανθρώπων, άλλοτε με ωμό ρεαλισμό και άλλοτε με ευαισθησία. Ένα δυνατό κείμενο που διεισδύει στον ψυχισμό των ηρώων, με το φάσμα των συναισθημάτων τους να κυμαίνεται από το θυμό, τον πόνο και την οργή ως την κατανόηση και την ανιδιοτελή αγάπη. Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει πολύπλευρους χαρακτήρες, γήινους ανθρώπους με πάθη και αδυναμίες. Με τη σειρά της η σκηνοθετική προσέγγιση του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη καταφέρνει να φωτίσει όλες τις πτυχές τους, ώστε το κοινό να τους αιτιολογήσει- γιατί όχι και να τους δικαιολογήσει- για τις πράξεις τους. Η καθοδήγησή του πετυχαίνει να αποσπάσει την καλύτερη δυνατή απόδοση των ηθοποιών. Ο Δαδακαρίδης, που αποτελεί τον πυρήνα του έργου, εντυπωσιάζει με τη σωματοποίηση του πόνου του ήρωα, την παραίτησή του από τη ζωή, το μαύρο του χιούμορ αλλά και με τις σπαρακτικές κορυφώσεις της θλίψης που βιώνει. Η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου μπαίνει δυναμικά στη σκηνή διεκδικώντας την αξιοπρέπεια της ηρωίδας της, ενώ η Ειρήνη Σταματίου στέκεται  δίπλα του με αληθινή στοργή. Έκπληξη αποτελεί η νεαρή Γεωργία Μεσαρίτη, που εναλλάσσει έντεχνα τον τσαμπουκά με την ευαισθησία, ενώ ο Βασίλης Ντάρμας αποδίδει μεν την αθωότητα του ρόλου του, ωστόσο εντοπίζονται προβλήματα στην άρθρωση και την εκφορά του λόγου του.

  Για το τέλος αξίζουν συγχαρητήρια στους αδερφούς Αλαχούζους για τα εφέ της παράστασης, αλλά και στη σκηνογράφο Αθανασία Σμαραγδή. Προσεγμένο με την παραμικρή λεπτομέρεια, το σκηνικό αποτυπώνει πλήρως το πνεύμα του έργου και της παρακμής του κεντρικού ήρωα.

  Η «Φάλαινα» επιστρέφει για 2^η χρονιά στο θέατρο «Νέος Ακάδημος».

Στα 4: Η καλή πρόθεση δε φτάνει

 

   Στο περιβάλλον του ANT1+ υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό η κωμική σειρά ΄΄Στα 4΄΄ και προβάλλει τη ζωή μιας κοπέλας που μετά από ένα ατύχημα, βρίσκεται σε αμαξίδιο. Είναι από τα ελάχιστα σίριαλ στην Ελλάδα που ασχολούνται με αυτό το θέμα και είναι πολύ σημαντικά τα μηνύματα συμπερίληψης και ισότητας που περνάει, και μάλιστα με εύθυμο τόνο χωρίς να βαρύνει άλλο τη δύσκολη αυτή κατάσταση. Στα συν η παρουσία της Ιωάννας Μαυρέα, που τα τελευταία χρόνια κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στον καλλιτεχνικό χώρο και αποδίδει πολύ πιστά τη φιγούρα της ΄΄Ελληνίδας μάνας΄΄, αλλά και του Ιεροκλή Μιχαηλίδη που αποτελεί εγγύηση στην κωμωδία.

  Ωστόσο όλα αυτά φαίνεται πως δεν αρκούν. Η επιλογή της αθλήτριας Γεωργίας Καλτσή για να πρωταγωνιστήσει στη σειρά δίνει ένα πειστικό αποτέλεσμα όσον αφορά τη σωματική κατάσταση της ηρωίδας, όμως παίζει πολύ άτεχνα και φαίνεται ότι δεν είναι ηθοποιός. Επίσης το κείμενο προσπαθεί να γίνει αστείο και ΄΄κουλ΄΄ με συνεχείς βωμολοχίες που κουράζουν τον θεατή και δεν εξυπηρετούν πουθενά στην ιστορία. Είναι πολλά τα παραδείγματα καλών ιδεών που ΄΄χαλάνε΄΄ στην εκτέλεσή τους και το ΄΄Στα 4΄΄ δεν αποτελεί εξαίρεση.

Συγκίνησε το κοινό η «Ηλέκτρα»

 

  Με επιτυχία παίχτηκε στη Θεσσαλονίκη η εμβληματική τραγωδία του Σοφοκλή «Ηλέκτρα». Ο μύθος των Ατρειδών, η δολοφονία του Αγαμέμνονα από τη σύζυγό του, Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της, Αίγισθο, και η αποκατάσταση της αδικίας από τα παιδιά της ζωντανεύουν μέσα από την οξυδερκή και υψηλής αισθητικής ματιά του Δημήτρη Τάρλοου. Ο φημισμένος σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει μια μεστή παράσταση με δυναμική και χωρίς ακραίους πειραματισμούς που αλλοιώνουν τις αρχές της τραγωδίας. Με την ορθή του καθοδήγησή προς τους ηθοποιούς καταφέρνει να αποτυπώσει την αδικία που υπέστησαν οι ήρωες και τη βαθιά τους επιθυμία για εκδίκηση και κάθαρση. Η Λουκία Μιχαλοπούλου στον κεντρικό ρόλο μαγνητίζει τα βλέμματα των θεατών με τη μεταμόρφωσή της σε Ηλέκτρα, ένα ρημαγμένο πλάσμα που αγωνιά να επιβιώσει και περιμένει την επιστροφή του αδερφού της, Ορέστη. Η ηθοποιός ξεχωρίζει για τη σωματοποίηση του πόνου της ηρωίδας, που φαίνεται με το βαρύ περπάτημά και τις γεμάτες απόγνωση εκφράσεις του προσώπου της. Στιβαρή η ερμηνεία του Αναστάση Ροιλού στο ρόλο του Ορέστη, που μπαίνει ορμητικά στη δράση και τιμωρεί τη μητέρα του για τα εγκλήματά της. Ταυτόχρονα, ήταν άκρως συγκινητικός στην επανένωση με την αδερφή του. Η Ιωάννα Παππά αποδίδει πειστικά την αλαζονεία της Κλυταιμνήστρας, ενώ μόνο ανατριχιαστική μπορεί να χαρακτηριστεί η στιγμή που ξεψυχά, φυσικά πίσω από τη σκηνή σύμφωνα με τους κανόνες της τραγωδίας. Καταλυτική είναι και η εμφάνιση του Νικόλα Παπαγιάννη στο ρόλο του Αίγισθου, με τον ηθοποιό να αποτυπώνει την ταραγμένη ψυχολογία του ήρωά του. Στα συν ο καλοκουρδισμένος Χορός των γυναικών που συνδιαλέγονται με τους ήρωες, αλλά και το λιτό και αφαιρετικό σκηνικό, που συμβολίζει τη ζοφερή κατάσταση που υπάρχει στο παλάτι. Κάποια προβλήματα στον ήχο αλλά και ορισμένες ατυχείς ενδυματολογικές επιλογές (πχ το κοστούμι του Αίγισθου) δεν είναι ικανά να μειώσουν το αποτέλεσμα μιας ζωντανής παράστασης, που παρέσυρε τους θεατές κάνοντάς τους να αποζητούν τη δικαίωση.

Απαραίτητο φως: Δεν αρκεί η υψηλή αισθητική

 

 Ανάμεικτες είναι οι εντυπώσεις για τη νέα δραματική σειρά των Παπαοικονόμου-Κισσονέργη «Απαραίτητο φως» στην ΕΡΤ. Σίγουρα πρόκειται για μια προσεγμένη παραγωγή, με ρεαλιστική απεικόνιση της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα, άψογη φωτογραφία και προσοχή στις λεπτομέρειες. Η κινηματογραφική αισθητική του σκηνοθέτη Λάμπη Ζαρουτιάδη καταφέρνει να μαγέψει τους θεατές και να τους μεταφέρει στη μακρινή και σκοτεινή αυτή εποχή, αποδίδοντας το ασφυκτικό της κλίμα και την ανάγκη για ελευθερία. Ταυτόχρονα, το σκηνοθετικό τρικ της εναλλαγής της παλιάς με τη σύγχρονη εποχή, αν και στην αρχή μπορεί να ξένισε, λειτούργησε εύστοχα και κράτησε το κοινό σε εγρήγορση. Η ιστορία πραγματώθηκε από ένα ζηλευτό ανδρικό καστ, με τους Καπουράνη, Ροιλό, Αλειφερόπουλο και Τσαμάτη να γοητεύουν με τις ερμηνείες τους. Οι ηθοποιοί μετέφεραν τη θεατρική τους παιδεία στο σίριαλ, φώτισαν όλες τις πτυχές και τα συναισθήματα των ρόλων τους και δίνουν επιτέλους ελπίδα για μια νέα γενιά ηθοποιών ικανή για το καλύτερο δυνατό.

 Τί ήταν αυτό που χάλασε τη συνταγή; Ότι υστερούσε σε «ψυχή». Δεν κατάφερε να συνεπάρει τους θεατές, να τους συγκινήσει με τη δραματουργία της και να τους κάνει συνοδοιπόρους στην εξέλιξη της ιστορίας. Για αυτό ευθύνονται οι επίπεδοι, και πολλές φορές μηχανικοί διάλογοι του συγγραφικού διδύμου, αλλά και η ανεπάρκεια της πρωταγωνίστριας Μαριάννας Πουρέγκα. Η ηθοποιός είναι ακόμη ακατέργαστη και χρειάζεται να διανύσει πολλά χιλιόμετρα ακόμα στην υποκριτική για να μπορεί να αποδίδει τόσο πολύπλοκους ρόλους. Αρνητική εντύπωση έκανε και η «θολή» παρουσία της Ευγενίας Δημητροπούλου, με το ρόλο της να μην έχει ξεκάθαρη στόχευση για το τί θέλει να πει και πού θα καταλήξει.

 Όπως φαίνεται, το «Απαραίτητο φως» είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που κερδίζει σε θέματα εικόνας, όμως οι σοβαρές δραματουργικές ελλείψεις του δεν το αφήνουν να εξελιχθεί και να γράψει τηλεοπτική ιστορία.