Με ανυπομονησία περίμενε το κοινό της
Θεσσαλονίκης – σύντομα και της Αθήνας- τη νέα κωμωδία δια χειρός Γιάννη Μπέζου
«Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της», ωστόσο μετά την πρεμιέρα της
επικράτησε η απογοήτευση. Πρόκειται για ένα έργο που πραγματεύεται τις σχέσεις,
την απιστία και την επιθυμία για εκδίκηση που γεννιέται μέσα από αυτή. Η
ιστορία θίγει ανοιχτά το θέμα της υποτίμησης
και της ψυχολογικής βίας που ασκείται στις γυναίκες, δοσμένο μέσα στο πλαίσιο
της κωμωδίας, και περνά το μήνυμα της ενδυνάμωσης κάθε καταπιεσμένου πλάσματος.
Αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα Ντέπι Άισιτ για αυτή της την πρόθεση αλλά
μέχρι εκεί. Το κείμενο είναι ανιαρό, ανέμπνευστο και παρότι κωμωδία, προκαλεί
ελάχιστο γέλιο και αναλώνεται σε προβλέψιμες καταστάσεις και φτηνές βωμολοχίες.
Η σκηνοθεσία του Μπέζου ανέδειξε την ευτράπελη πλευρά των χαρακτήρων και η
δράση κύλησε με γρήγορες εναλλαγές σκηνών, αλλά οι πλατειασμοί του κειμένου δεν
μπόρεσαν να «κουκουλωθούν». Οι ηθοποιοί έκαναν ό,τι μπορούσαν δεδομένων των
συνθηκών. Η Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους είχε δυναμική παρουσία στη σκηνή, αλλά
δεν έπειθε ως μοχθηρή γυναίκα με δολοφονικά ένστικτα. Ο Λαέρτης Μαλκότσης
ξεδίπλωσε το κωμικό του ταλέντο και η Έλενα Χαραλαμπούδη έπαιξε με άνεση τη
χαριτωμένη bimbo, αλλά κανένας τους δεν έφερε
κάτι καινούργιο στα θεατρικά πεπραγμένα. Σίγουρα και οι 3 τους έχουν υπάρξει –
και θα υπάρξουν- σε δυνατότερες καλλιτεχνικές
στιγμές. Αυτό που μένει περισσότερο στο μυαλό του θεατή είναι το φροντισμένο
οπτικοακουστικό θέαμα της παράστασης (σκηνικό, κοστούμια, φώτα, μουσική) με την
70ς αισθητική του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου