Το ατού του Porto Leone

 

  Σε κάθε τηλεοπτική σεζόν υπάρχει μια γυναικεία παρουσία που κλέβει τις εντυπώσεις. Φέτος αυτή η θέση ανήκει δικαιωματικά στη Μαρίνα Ασλάνογλου. Ύστερα από μια πολύχρονη απουσία, η ηθοποιός επέστρεψε δυναμικά τόσο τηλεοπτικά (Κάνε ότι κοιμάσαι, Ψυχοκόρες), όσο και θεατρικά (Σκηνές από ένα γάμο). Η φετινή χρονιά τη βρίσκει να πρωταγωνιστεί στο Porto Leone του Alpha και ο τρόπος παιξίματός της είναι πραγματικά υποδειγματικός. Ως Αλεξάνδρα Καπετανάκου έδωσε ένα σπαρακτικό θρήνο για το χαμό του γιου της και τότε οι θεατές κατάλαβαν ότι φέτος θα ζήσουν μεγάλες στιγμές μαζί της. Ωστόσο η Αλεξάνδρα δεν έμεινε εκεί, καθώς γέμισε με οργή και επιθυμία για να εκδικηθεί το δολοφόνο. Αυτό εκφράζεται με το δυναμισμό της, το πονηρό και σκοτεινό της βλέμμα και ενίοτε με το σαρδόνιο χαμόγελό της. Οι προθέσεις της δεν πρέπει να γίνουν αντιληπτές, οπότε καταφέρνει να κρύβεται από τους υπόλοιπους. Η Ασλάνογλου υποδύεται ένα ρόλο μέσα στο ρόλο με απόλυτη μαεστρία και εναλλάσσεται θαυμάσια από αθώα και πονεμένη σε μια αδίστακτη γυναίκα. Όλα αυτά με αβίαστο τρόπο αλλά και ψύχραιμους τόνους. Αποφεύγει πλέον τις εξάρσεις και στήνει μεθοδικά το σχέδιό της. Ακόμη, είναι εντυπωσιακή η άνεση με την οποία κινείται στη νύχτα και ο τρόπος που επιβάλλεται μέσα στο καμπαρέ, περνώντας το μήνυμα ότι οι γυναίκες μπορούν να καταφέρουν τα πάντα. Μια ηρωίδα λοιπόν με λεπτές ισορροπίες και διακυμάνσεις, που αποδίδεται επιτυχημένα χάρη στη μοναδική τεχνική της πρωταγωνίστριας.

Δυναμική επάνοδος για τη Φάλαινα

 

   Σαρώνει για 2η χρονιά-και δικαίως- το έργο του Σάμιουελ Χάντερ «Η Φάλαινα» σε απόδοση Αντώνη Γαλέου, με πλήθος θεατρόφιλων να φεύγουν από τις παραστάσεις βαθιά συγκινημένοι. Ένα σύγχρονο κοινωνικό έργο που πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, την απώλεια, τις ψυχικές ασθένειες, αλλά και το ρόλο της εκκλησίας στη ζωή των ανθρώπων, άλλοτε με ωμό ρεαλισμό και άλλοτε με ευαισθησία. Ένα δυνατό κείμενο που διεισδύει στον ψυχισμό των ηρώων, με το φάσμα των συναισθημάτων τους να κυμαίνεται από το θυμό, τον πόνο και την οργή ως την κατανόηση και την ανιδιοτελή αγάπη. Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει πολύπλευρους χαρακτήρες, γήινους ανθρώπους με πάθη και αδυναμίες. Με τη σειρά της η σκηνοθετική προσέγγιση του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη καταφέρνει να φωτίσει όλες τις πτυχές τους, ώστε το κοινό να τους αιτιολογήσει- γιατί όχι και να τους δικαιολογήσει- για τις πράξεις τους. Η καθοδήγησή του πετυχαίνει να αποσπάσει την καλύτερη δυνατή απόδοση των ηθοποιών. Ο Δαδακαρίδης, που αποτελεί τον πυρήνα του έργου, εντυπωσιάζει με τη σωματοποίηση του πόνου του ήρωα, την παραίτησή του από τη ζωή, το μαύρο του χιούμορ αλλά και με τις σπαρακτικές κορυφώσεις της θλίψης που βιώνει. Η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου μπαίνει δυναμικά στη σκηνή διεκδικώντας την αξιοπρέπεια της ηρωίδας της, ενώ η Ειρήνη Σταματίου στέκεται  δίπλα του με αληθινή στοργή. Έκπληξη αποτελεί η νεαρή Γεωργία Μεσαρίτη, που εναλλάσσει έντεχνα τον τσαμπουκά με την ευαισθησία, ενώ ο Βασίλης Ντάρμας αποδίδει μεν την αθωότητα του ρόλου του, ωστόσο εντοπίζονται προβλήματα στην άρθρωση και την εκφορά του λόγου του.

  Για το τέλος αξίζουν συγχαρητήρια στους αδερφούς Αλαχούζους για τα εφέ της παράστασης, αλλά και στη σκηνογράφο Αθανασία Σμαραγδή. Προσεγμένο με την παραμικρή λεπτομέρεια, το σκηνικό αποτυπώνει πλήρως το πνεύμα του έργου και της παρακμής του κεντρικού ήρωα.

  Η «Φάλαινα» επιστρέφει για 2^η χρονιά στο θέατρο «Νέος Ακάδημος».