Στην παράσταση «Μια ζωή: Ο μονόλογος μιας μοδίστρας» ξετυλίγεται το νήμα
της ζωής της Ελένης, μιας φιγούρας της διπλανής πόρτας, η οποία ανατρέχει
κάποια από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα της νεότερης Ελλάδας μέσα από τις
δικές της εμπειρίες. Πρόκειται για μια γλαφυρή αφήγηση δια χειρός Πέτρου
Ζούλια, ενός δημιουργού που αναμφισβήτητα ξέρει να κάνει θέατρο. Ο Ζούλιας έχει
γράψει ένα μεστό και ουσιαστικό κείμενο, χωρίς υπερβολές και προσπάθειες
εντυπωσιασμού, αλλά με ζωντάνια και πληθώρα συναισθημάτων. Την ίδια ώρα
αναβιώνει ρεαλιστικά τραυματικές για τον ελληνισμό στιγμές μέσα από τα μάτια
της ηρωίδας του και ασκεί οξύτατη κριτική σε αυτούς που πρέπει… Με τη
σκηνοθεσία του δημιουργεί ένα γλυκόπικρο και νοσταλγικό κλίμα για τη ζωή της
Ελένης, κάτι που ενισχύεται με το εύρημα των ρούχων που έραψε η ίδια για τα
αγαπημένα της πρόσωπα. Με τη σωστή του καθοδήγηση η Νένα Μεντή ανθίζει πάνω στη
σκηνή. Μου έκανε εντύπωση η αβίαστη φυσικότητα και η -καλώς εννοούμενη-
λαϊκότητα στην ερμηνείας της. Δύσκολο να μη φέρει στο μυαλό του θεατή τη
γιαγιά, τη θεία, τη γειτόνισσα ή τέλος πάντων μια οικεία μορφή του περιβάλλοντός
του. Ακόμη, ξεχωρίζει για την αξιοπρέπεια και το δυναμισμό που δίνει στην Ελένη,
αποφεύγοντας κουραστικούς μελοδραματισμούς. Κοιτά κατάματα τη ζωή και συνεχίζει
να αγωνίζεται. Μέσα σε όλα αυτά, η Μεντή μας υπενθυμίζει και την κωμική της
φλέβα, καυτηριάζοντας ενίοτε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.
Η μόνη αστοχία του Ζούλια ήταν να
«χρωματίσει» πολιτικά την ηρωίδα του. Ταγμένη στην Αριστερά, η Ελένη μεροληπτεί
υπέρ της, ενώ θα ήταν φρονιμότερο να κρατούσε μια ουδέτερη και ίση απόσταση από
τα πράγματα.
