Κανόνια και τρομπέτες: Η πιο σημερινή κωμωδία

 

 Ο ιδιαίτερος συγγραφέας Γιάννης Τσίρος επιστρέφει με το έργο ΄΄Κανόνια και τρομπέτες΄΄, μια σάτιρα πιο επίκαιρη από ποτέ. Γνωστός για το μαύρο χιούμορ του καυτηριάζει μέσα σε μόλις 80 λεπτά όλη τη διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας. Η παράνομη διακίνηση ναρκωτικών στους κύκλους των πλουσίων, η εκμετάλλευση των Ρομά και η ανοχή της αστυνομίας γίνονται ένα δημιουργώντας τραγελαφικές καταστάσεις και αστείες ατάκες, έστω και αν κάποιες είναι λίγο άκομψες. Εύστοχη η επιλογή του θιάσου  με τον έμπειρο Στάθη Σταμουλακάτο να στέκεται στο ύψος του, ομοίως και η απολαυστική Νεφέλη Μαιστράλη. Η Έλλη Τρίγγου επιστρέφει στα θεατρικά δρώμενα όπως δεν την έχουμε ξαναδεί δείχνοντας μας – επιτέλους- την κωμική της πλευρά. Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης πείθει στο ρόλο του ζόρικου αστυνομικού, αλλά η πραγματική αποκάλυψη είναι ο Μάνος Καζαμίας. Ο ηθοποιός δίνει όλη του την ενέργεια στη σκηνή και ξεχωρίζει για το πηγαίο κωμικό ταλέντο του, που αδίκως δεν έχει προβληθεί αρκετά. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου καταφέρνει να σκηνοθετήσει μια ζωντανή και σύγχρονη παράσταση, ωστόσο θα μπορούσαν να λείπουν κάποιες ΄΄φασαριόζικες΄΄ στιγμές λογομαχίας που δεν δίνουν κάτι παραπάνω στο έργο. Στα συν το καλαίσθητο σκηνικό και τα τραγούδια των Polkar που ΄΄ντύνουν΄΄ μουσικά την παράσταση. Σίγουρα τα ΄΄Κανόνια και τρομπέτες΄΄δεν είναι άλλη μια φαρσοκωμωδία. Βάζει τους θεατές να σκεφτούν για τη σήψη της κοινωνίας και ορισμένα αποτυχημένα αστεία δεν μειώνουν σε καμία περίπτωση το νόημά της.

Στην κορυφή... ή στον πάτο;

 

 Το βιβλίο ΄΄Στην κορυφή του Ολύμπου΄΄ πραγματεύεται την ιστορία ενός παράνομου ζευγαριού, που σχεδιάζει τη δολοφονία των νόμιμων συζύγων τους ώστε να ζήσει ελεύθερο τον έρωτά του. Διαβάζοντάς το κανείς διαπιστώνει την μονόπλευρη σκιαγράφηση των κεντρικών ηρώων. Παρουσιάζονται ως έρμαια των παθών τους και των σεξουαλικών τους ορμών χωρίς να δείχνουν ίχνος συναισθήματος και ηθικής για τους μέχρι τώρα συζύγους τους, πράγμα που δεν είναι ρεαλιστικό. Κανένας χαρακτήρας δεν είναι απόλυτα κακός ή καλός και ο σωστός συγγραφέας πρέπει να αναδεικνύει όλο το φάσμα της ψυχοσύνθεσης των ηρώων του. Όμως στην περίπτωση αυτή πρόκειται για μια επιφανειακή και αδούλευτη αποτύπωση των γεγονότων. Ακόμη παρατηρούνται πολλές ατεχνίες στο λόγο και στη γραφή. Αγοραίες λέξεις, προχειρογραμμένοι διάλογοι, μέχρι και τυπογραφικά λάθη μαρτυρούν πως το βιβλίο γράφτηκε στο πόδι για να δελεάσει τους αναγνώστες με το σκανδαλώδες θέμα του και όχι  για να τους καλλιεργήσει στα αλήθεια. Μπορεί να διαβάζεται εύκολα και να κερδίζει το κοινό που αρέσκεται σε αυτές τις ιστορίες, αλλά δεν αρμόζει σε κανένα άλλο περιβάλλον, πέρα από αυτό της παραλίας και της ξαπλώστρας.