Ανάμεικτες είναι οι εντυπώσεις για τη νέα δραματική σειρά των Παπαοικονόμου-Κισσονέργη «Απαραίτητο φως» στην ΕΡΤ. Σίγουρα πρόκειται για μια προσεγμένη παραγωγή, με ρεαλιστική απεικόνιση της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα, άψογη φωτογραφία και προσοχή στις λεπτομέρειες. Η κινηματογραφική αισθητική του σκηνοθέτη Λάμπη Ζαρουτιάδη καταφέρνει να μαγέψει τους θεατές και να τους μεταφέρει στη μακρινή και σκοτεινή αυτή εποχή, αποδίδοντας το ασφυκτικό της κλίμα και την ανάγκη για ελευθερία. Ταυτόχρονα, το σκηνοθετικό τρικ της εναλλαγής της παλιάς με τη σύγχρονη εποχή, αν και στην αρχή μπορεί να ξένισε, λειτούργησε εύστοχα και κράτησε το κοινό σε εγρήγορση. Η ιστορία πραγματώθηκε από ένα ζηλευτό ανδρικό καστ, με τους Καπουράνη, Ροιλό, Αλειφερόπουλο και Τσαμάτη να γοητεύουν με τις ερμηνείες τους. Οι ηθοποιοί μετέφεραν τη θεατρική τους παιδεία στο σίριαλ, φώτισαν όλες τις πτυχές και τα συναισθήματα των ρόλων τους και δίνουν επιτέλους ελπίδα για μια νέα γενιά ηθοποιών ικανή για το καλύτερο δυνατό.
Τί ήταν αυτό που χάλασε τη συνταγή; Ότι υστερούσε σε «ψυχή». Δεν κατάφερε να συνεπάρει τους θεατές, να τους συγκινήσει με τη δραματουργία της και να τους κάνει συνοδοιπόρους στην εξέλιξη της ιστορίας. Για αυτό ευθύνονται οι επίπεδοι, και πολλές φορές μηχανικοί διάλογοι του συγγραφικού διδύμου, αλλά και η ανεπάρκεια της πρωταγωνίστριας Μαριάννας Πουρέγκα. Η ηθοποιός είναι ακόμη ακατέργαστη και χρειάζεται να διανύσει πολλά χιλιόμετρα ακόμα στην υποκριτική για να μπορεί να αποδίδει τόσο πολύπλοκους ρόλους. Αρνητική εντύπωση έκανε και η «θολή» παρουσία της Ευγενίας Δημητροπούλου, με το ρόλο της να μην έχει ξεκάθαρη στόχευση για το τί θέλει να πει και πού θα καταλήξει.
Όπως φαίνεται, το «Απαραίτητο φως» είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που κερδίζει σε θέματα εικόνας, όμως οι σοβαρές δραματουργικές ελλείψεις του δεν το αφήνουν να εξελιχθεί και να γράψει τηλεοπτική ιστορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου